Δ.Φρέντζου : Η μητέρα μου, η κυρία Αγνή
Η μητέρα μου
Ήρθε ο Δεκέμβρης και όλοι πλέον περιμένουμε τις γιορτές τα δώρα τα ψώνια το δέντρο με τα στολίδια την συνύπαρξη της οικογένειας τις ευχές που θα στείλουμε και θα πάρουμε τη χαρά της χειμωνιάτικες γιορτής θεωρείται από τους ωραιότερους μήνες του χρόνου που σου παρέχουν την ομορφιά της αγάπης της καλής διάθεσης με τη γιορτινή ατμόσφαιρα και τις ευχές για το νέο χρόνο και τη συνέχεια της ζωής
Υπήρχαν όμως και κάποια γεγονότα που δεν συνάδουν με όλα τα πιο πάνω ευχάριστα όπως το παρακάτω που θυμάμαι πάντοτε τέτοιες ημέρες.
Γεννήθηκα στην Αθήνα στις 12 Φεβρουαρίου του 1945, γνωρίζουμε ότι αυτή την ημέρα υπογράφηκε η συμφωνία της Βάρκιζας από την κυβέρνηση του Πλαστήρα και εκπροσώπους του εθνικό απελευθερωτικού μετώπου μετά την ανακωχή των Δεκεμβριανών στις 11 Ιανουαρίου μεταξύ των βρετανικών δυνάμεων και του ΕΑΜ δεν θα να αναφερθώ στη συμφωνία άλλωστε όλα αυτά τα γεγονότα έχουν αναλυθεί και καταγραφή από πολύ πιο σχετικούς από εμένα όπως και οι μαρτυρίες που αναγράφονται στη σχετική βιβλιογραφία στην οποία και εγώ καταφεύγω για ενημερωση ,αλλά θα αναφερθώ για μερικά γεγονότα εκείνης της περιόδου στην ζωή της μητέρας μου πού μας τα διηγείτο όταν επλησίαζαν οι μέρες των Χριστουγέννων
Οι γονείς μου ήρθαν σε ηλικία 12 χρονών ο πατέρας μου και 8 χρονών η μητέρα μου από την Ισπάρτα της Μικράς Ασίας πρόσφυγες του 1922 οι οικογένειές τους εγκαταστάθηκαν μετά από πολύ ταλαιπωρία στον προσφυγικό συνοικισμό των κουντουριώτικων που βρισκόταν πίσω από το γήπεδο του Παναθηναϊκού της Λεωφόρου Αλεξάνδρας οπου και οι προσφυγικές πολυκατοικίες εκεί που υπάρχουν και σήμερα και σε γειτνίαση στα Δυτικά με τους πρόποδες του Λυκαβηττού
Η μητέρα μου νοικοκυρά ο πατέρας μου αξιωματικός της γεωγραφικής υπηρεσίας Στρατού ήταν απόφοιτος του μικρού Πολυτεχνείου και προσλήφθηκε στο στρατό σε ηλικία 25 χρονών ως τοπογράφος.
Με την έναρξη και κατά τη διάρκεια των αψημαχιών του Δεκεμβρίου τα Κουντουριώτικα ήταν ανάμεσα στα πυρά των αντιπάλων ομάδων από τη μία στο Λυκαβηττό και από την άλλη στις προσφυγικές πολυκατοικίες της Αλεξάνδρας. Ο άμαχος πληθυσμός ηλικιωμένοι γυναίκες παιδιά κατέφευγαν στους χώρους του γηπέδου κάτω από τις κερκίδες του εκεί είχαν μεταφέρει το νοικοκυριό τους τη ζωή τους. πολλές φορές δεν προλάβαινα να φτάσουν στο γήπεδο και κατέφευγαν σε μικρά χαρακώματα και η προστασία τους ήταν τα χαλιά και η βελέντσες που σκέπαζαν τα παιδιά τους και το σώμα τους
Σε αυτούς τους χώρους είχαν εγκαταστήσει το νοικοκυριό τους και βέβαια την πρόχειρη κουζίνα για το μαγείρεμα και την επιβίωση των παιδιών τους ,πολύ συχνά όμως οι οβίδες προσγειώνονται στις τζαμαρίες αυτών των χώρων του γηπέδου όπου και η διαμονή τους με συνέπεια τα τζάμια που έπεφταν να προσγειωνόταν στην κατσαρόλα η στο τηγάνι της νοικοκυράς θυμάμαι τη διήγηση της μάνας μου που το έλεγε και γελούσε με την ψυχή της ""καθαρίζαμε τα τζάμια από την κατσαρόλα και μετά τρώγαμε το περιεχόμενο της ""σημειωτέον ότι τά τρόφιμα ήταν ελάχιστο μόλις είχε τελειώσει η κατοχή από τα γερμανικά στρατεύματα και τίποτα δεν πετούσαν.
Στα μέσα του Δεκέμβρη ειδοποιήθηκε η μητέρα μου από τον πατέρα μου πως οι αξιωματικοί τότε της Γ.Υ.Σ. είχαν εγκατασταθεί στην πλατεία Συντάγματος στο κτίριο όπου στεγαζόταν οι σχολές PALMER του Μπενου να φύγει από το συνοικισμό και να πάει στο Σύνταγμα όπου εκεί θα ήταν ποιο ασφαλής .Η εντολή ήταν τώρα ξεκίνησε λοιπόν η κυρία Αγνή έτσι ήταν το όνομά της με την κοιλιά φουσκωμένη ήταν ήδη 7 μήνων με ένα παιδί 5 χρονών στο ένα χέρι και με τα απαραίτητο ρουχισμό στο χέρι άλλο και με την μικρή αδερφή της μαζί .
Η διαδρομή ήταν Λεωφόρος Αλεξάνδρας Ιπποκράτους Πανεπιστημίου Σταδίου
Σύνταγμα , σε όλη τη διαδρομή αυτή ήταν εγκατεστημένα μπλόκα και των δύο παρατάξεων σε κάθε στάση οι ταυτότητες που ήτανε κρυμμένες στα παπούτσια της επιδεικνύοντα ανάλογα με την περίπτωση πέρασαν όλα τα μπλόκα αγνόησαν τα πτώματα που κοιτωνταν στις άκρες των δρόμων,και βρέθηκαν στο Σύνταγμα ασφαλής στο κτίριο όπου τους περίμενα ο πατέρας μου και οι υπόλοιποι αξιωματικοί ,
Δεν ήταν όμως ασφαλής και εκεί μια οβίδα έπεσε στο κέντρο του κτιρίου και μπροστά της σκοτώθηκε ένας αξιωματικός .
Με τόσο απλά λόγια μας διηγητο αυτά τα συμβάντα δεν μας έλεγε όμως
πώς αντέδρασε εκείνη δεν μας έλεγε ακόμη και τις αντιδράσεις των αξιωματικών, ο πατέρας μου αντίστοιχα δεν έλεγε και δεν αναφερόταν στα γεγονότα εκείνα.. αυτό όμως
που μας έλεγε η μητέρα μου ήταν ότι μέχρι τις 12/2/45 που με γέννησε δεν κινήθηκε το έμβρυο καθόλου στην κοιλιά της ήταν έλεγε σαν να μην υπήρχε τίποτα μέσα στα σωθικά της.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε δύσκολες εποχές αλλά και σε καλές,δεν ξεχνώ όμως ποτέ τη διήγηση της με τι άνεση και σιγουριά τα διηγείτο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα σοβαρό θαύμαζα το θάρρος της για την αντιμετώπιση των σοβαρών καταστάσεων και την αγάπη της για τη ζωή. Αυτή η στάση της μας έδωσε το κουράγιο και την έμπνευση για να συνεχίσουμε και να φτάσουμε εκεί που βρισκόμαστε τώρα εμείς τα δύο μικρότερα παιδιά της η μεγάλη αδερφή μου έχει αποβιώσει το 2000.
Για αυτό και το διαφορετικό μνημόσυνο πού ""κάνω ""σήμερα σε αυτή τη γυναίκα που έχει πεθάνει εδώ και 40 χρόνια αλλά είναι πάντα κοντά μας και μας εμπνέει για το διαβα της ζωής μας.
Δέσποινα Φρέντζου
