Αφιέρωμα: Γυναίκες γεννημενες στη δεκαετία του 1960

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΓΕΝΝΗΜΕΝΕΣ στη δεκαετία του 1960

Απ' το χέρι της μάνας, σε ότι μας μόρφωσε,ότι συνεχίζουμε να μαθαίνουμε........

Οι γυναίκες της γενιάς της μάνας μου,μεγάλωσαν μέσα στη φτώχια,τον πόλεμο και την κοινωνική καταπίεση.Ο ρόλος τους ήταν αυστηρά καθορισμένος: σπίτι,οικογένεια,υπακοή. Οι ευκαιρίες ελάχιστες,τα δικαιώματα περιορισμένα. Και όμως στο τέλος της ζωής τους κατάφεραν να δουν κάτι ,που για τις ίδιες φάνταζε αδιανόητο:Τα παιδιά τους να μορφωνονται,να εργάζονται,να διεκδικούν δικαιώματα και μια καλύτερη ζωή.

Εμείς οι γυναίκες, που γεννηθήκαμε τη δεκαετία του 1960, μεγαλώσαμε σ' έναν κόσμο που υποσχόταν πρόοδο και αξιοκρατία,αλλά δεν τη χάριζε. Παιδιά της επαρχίας οι περισσότερες, μάθαμε από νωρίς οτι η μόρφωση ήταν το εισητήριο για να φύγουμε μπροστά, έστω κι αν η πρόσβαση στα πανεπιστήμια ήταν δύσκολη, άνιση και συχνά ταξικά καθορισμένη. Τίποτα δε μας δόθηκε εύκολα: όλα κατακτήθηκαν με επιμονή.

Μπήκαμε στο χώρο της εργασίας σε μια εποχή έντονης ανδροκρατίας. Έπρεπε ν' αποδείξουμε διπλά την αξία μας. Να δουλέψουμε περισσότερο, να μιλήσουμε λιγότερο,ν' αντέξουμε σχόλια ,αποκλεισμούς,σιωπηρές αδικίες. Κι όμως δεν υποχωρήσαμε. Αγωνιστήκαμε για ιδανικά και αξίες: για ισότητα αξιοπρέπεια ,δικαίωμα στη δουλειά,στη γνώση, στη φωνή.

Σε αντίθεση με την προηγούμενη γενιά,που ήθελε τη γυναίκα αποκλειστικά στο σπίτι, η δική μας γενιά,έγινε εργαζόμενη μητέρα και καλή νοικοκυρά,ταυτόχρονα. Ο διπλός ρόλος δεν ήταν εύκολος. Όμως τον σηκώσαμε! Κρατήσαμε ισοροπίες, μεγαλώσαμε παιδιά,δουλέψαμε, διεκδικήσαμε αξίες και ιδανικά,χωρίς να εγκαταλείψουμε καμιά πλευρά της ζωής μας.

Θυμάμαι τη μάνα μου, να καμαρώνει για μένα.Όχι για μεγάλες θεωρίες, αλλά για για τις μικρές κατακτήσεις της καθημερινότητας :την ηλεκτρική κουζίνα,τη σκούπα,το πλυντήριο. Ήταν σημάδια προόδου,άνεσης και μιας ζωής λίγο πιο ανθρώπινης απ' τη δική της.

Και σήμερα,καμαρώνω κι εγώ τα παιδιά μου! Όχι για τις συσκευές του σπιτιού,αλλά για κάτι πολύ μεγαλύτερο: για τον τρόπο που έχουν κατακτήσει την τεχνολογία. Για την άνεση με την οποία κινούνται σ'έναν κόσμο ψηφιακό, γρήγορο και απαιτιτικό. Και κυρίως γιατί βοηθούν κι εμένα να τον μάθω!

Ίσως τελικά η γενιά του 1960, να είναι μια μεταβατική γενιά.Μια γενιά που μεγάλωσε χωρίς τεχνολογία, αλλά έμαθε να ζει μέσα σ'αυτήν.Γνώρισε την αξία της προσπάθειας και την ταχύτητα της εξέλιξης.Δεν γεννηθήκαμε στον ψηφιακό κόσμο. Τον συναντήσαμε στην πορεία και τον μάθαμε.

Η κόρη μου γεννήθηκε στο κατώφλι του 2000,σ' έναν κόσμο που άνοιγε γρήγορα και χωρίς οδηγίες. Μεγάλωσε με την τεχνολογία αυτονόητη, με την πληροφορία άφθονη και τις επιλογές πολλές.Δεν χρειάστηκε να μάθει να προσαρμόζεται σ' έναν νέο κόσμο.Γεννήθηκε μέσα σ'αυτόν.

Και όμως κρατά μέσα της κάτι απ' τις προηγούμενες γενιές.Την αντοχή εκείνων που δεν είχαν,την επιμονή όσων πάλεψαν και την ελευθερία να ονειρεύεται χωρίς να ζητά άδεια.

Προχωρά με άλλους ρυθμούς,με αλλη γλώσσα, αλλά με την ίδια ανάγκη για νόημα,δικαιοσύνη και αλήθεια.

Και καθώς προχωρά,ξέρω πως δεν περπατά μόνη.Πίσω της στέκονται γυναίκες που μπορούν να στέκονται και στις δυο όχθες. Να θυμούνται πώς ήταν τα πράγματα πριν,χωρίς να φοβούνται το μετά.Να μαθαίνουν ακόμη,να προσαρμόζονται,να προχωράνε....

ΕΤΣΙ προχωρούν οι γενιές:με καμάρι,ηρεμία,εμπειρία και αγάπη! Η μια κρατά το χέρι της άλλης και προχωρά................

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ

Αρθρογράφος 

Μέλος Ομάδας Δημοσιογραφίας ΚΑΠΗ Τρίπολης