«Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ» (1945-1980): «ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΧΩΡΙΣ, ΜΑΘΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ».

 

«Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ»

(1945-1980)

«ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΧΩΡΙΣ, ΜΑΘΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ».

Είμαστε μια γενιά σε αναμονή : περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας 2

ώρες μετά φαγητού για να κολυμπήσουμε, 2 ώρες μεσημεριανό ύπνο για να

ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί, όλο το πρωινό για να

κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω είναι

δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί.

Ταξιδεύαμε με αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε

ταξίδια 12 ωρών, σ’ ένα fiataki και δεν υποφέραμε. Δεν είχαμε πόρτες και παράθυρα στα

σπίτια μας. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη. Κάναμε ωτοστόπ, καβαλάγαμε

μοτοσυκλέτες χωρίς δίπλωμα. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες

κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει, να

βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς δεν έπαθε κήλη, παίζαμε όλη

μέρα και δεν γυρνούσαμε σπίτι παρά αν δεν είχαν ανάψει τα φώτα.

Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκκαλά

μας και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους

«υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε

τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο. Είχαμε καυγάδες και

κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλον και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως

κάποιος από εμάς να ήταν λίγο πιο χοντρός. Δεν είχαμε play stations, τηλεοπτικά κανάλια,

βιντεοταινίες, υπολογιστές και internet. Εμείς είχαμε φίλους. Συναντιόμαστε στο δρόμο

και παίζαμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… Μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Φτιάχναμε

παιχνίδια από ξύλα μόνοι μας. Πίναμε νερό κατευθείαν απ’ τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο.

Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και

δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και

όσοι δεν έπαιρναν μέρος, έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν

ήταν καλοί μαθητές και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Τί φρίκη!

Κάναμε 3 μήνες διακοπές χωρίς αντηλιακό και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή

γκολφ. Φτιάχναμε όμως, κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε μ’ ένα αγκίστρι, τ’ αγόρια

ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε

κάποιο chat room.

Είχαμε ελευθερία αλλά υπευθυνότητα. Μέσα απ’ όλα αυτά μάθαμε και

ωριμάσαμε. Αν και εσύ είσαι από τους «παλιούς», συγχαρητήρια!! Είχες την τύχη να

μεγαλώσεις σαν «παιδί» αγνώστου ταυτότητας.

Δεν ξέρουμε αν ήμασταν η καλύτερη γενιά. Ξέρουμε όμως ότι ήμασταν μια γενιά

που έμαθε να αντέχει, να προσπαθεί και να προχωρά. Εκτιμούσαμε τα λίγα και είχαμε

ανθρώπους, αξίες και λόγο να παλεύουμε.

Ζήσαμε σε μια εποχή που άλλαζε συνεχώς - από τη στέρηση στην αφθονία.

Δεν ξεχάσαμε πώς είναι να μοιράζεσαι, να χαίρεσαι με τα απλά. Και ίσως αυτό

είναι που μας ξεχωρίζει.

Κι αν μας ρωτήσει κάποιος ποιοι είμαστε, η απάντηση δεν είναι μόνο τα χρόνια

που γεννηθήκαμε. Είναι όλα όσα περάσαμε, κρατήσαμε και όλα όσα δεν προδώσαμε.

Είμαστε η γενιά που μπορεί να μην είχε τα πάντα… αλλά μάθαμε να εκτιμούμε τις

αξίες.

Ελένη Γιαννουσοπούλου

Αρθρογράφος, Μέλος ομάδας Δημοσιογραφίας ΚΑΠΗ Τρίπολης