Δύο Πατρίδες, Μία Ψυχή -Για τους Έλληνες στην Αμερική

 

<<Το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό το νερό της θολό και το στρώμα σκληρό τα λεφτά που αποκτάς τα βλαστημάς υποφέρεις πονάς την πατρίδα ζητάς . Κλέφτρα ξενιτιά τα παλληκάρια κλέβειςμάγισσα κακιά με τα λεφτά μαγεύεις πάντα μ’ απονιά χωρίζεις μάνες και παιδιά. Κάνε Παναγιά η ξενιτιά να πάψει κι άλλη μάνα πια για χωρισμό μην κλάψεικι όλα τα παιδιά στο σπίτι τους να ‘ρθουν ξανά . Το ψωμί της ξενιτιάς είναι ξερό και με δάκρυ πικρό το `χω βρέξει κι εγώ πιο καλά στο φτωχικό ψωμί κι ελιά παρά χίλια καλά στην πικρή ξενιτιά. Κλέφτρα ξενιτιά τα παλληκάρια κλέβεις μάγισσα κακιά με τα λεφτά μαγεύεις πάντα μ’ απονιά χωρίζεις μάνες και παιδιά . Κάνε Παναγιά η ξενιτιά να πάψει κι άλλη μάνα πια για χωρισμό μην κλάψει κι όλα τα παιδιά στο σπίτι τους να `ρθουν ξανά.>>.

Το τραγούδι αυτό αντανακλά ένα κομμάτι από τη ζωή μου, όταν ήμουν κορίτσι νεαρό στην Αμερική την δεκαετία του 1970. Οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι Έλληνες μετά το 1920 , ανάγκασαν πολλούς από αυτούς να πάρουν τον πικρό δρόμο της ξενιτιάς για να ενισχύσουν τις οικογένειες τους. Βλέπουμε σε κινηματογραφικές ταινίες της εποχής ανθρώπους με μια βαλίτσα να αποχαιρετούν τους δικούς τους. Πριν μπουν στο καράβι που θα τους πάει σε άγνωστους κόσμους. Πολλοί από αυτούς κατάφεραν να αναδειχθούν στην Ελληνική ομογένεια της Αμερικής τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά. Ο Σπύρος Άγκνιου, ο Μάικλ Δουκάκης, ο Πολ Σαρμπάνης ήταν μερικοί από αυτούς που ανέβηκαν ψηλά στην αμερικάνικη πολιτική ζωή.

Λαγοπάτη Χριστίνα