Μαρία Μοντεσσόρι: Η παιδαγωγός που έφερε την επανάσταση στον τρόπο που μαθαίνουμε
Μαρία
Μοντεσσόρι: Η παιδαγωγός που έφερε την επανάσταση στον τρόπο που μαθαίνουμε
Μαρία
Μοντεσσόρι: ιδρύει το Casa dei Bambini στη Ρώμη και
ξεκινά μια νέα εποχή στην εκπαίδευση
«Τα παιδιά
είναι σφηνωμένα στα θρανία σαν τις πεταλούδες καρφωμένες με πινέζες στα
λευκώματα» έλεγε η Μαρία Μοντεσσόρι, η Ιταλίδα παιδαγωγός
που άλλαξε για πάντα την εκπαίδευση δημιουργώντας το
«μοντεσσοριανό» σύστημα αγωγής.
Ανεξαρτησία, ελευθερία με όρια και σεβασμός για την φυσική ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού είναι το τρίπτυχο που αποτελεί την ουσία του Μοντεσσοριανού συστήματος εκπαίδευσης, το οποίο συνεχίζει, αν και με αρκετές παραλλαγές, να εφαρμόζεται σε χιλιάδες σχολεία ανά τον κόσμο, ενώ έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και τις καθημερινές συνήθειες τόσο της οικογένειας όσο και της κοινωνίας. Στις 6 Ιανουαρίου του 1907, , η Μοντεσσόρι άνοιξε στη Ρώμη το πρώτο σχολείο Μοντεσσόρι – Casa dei Bambini. Μετά ακολούθησαν ταξίδια σε όλο τον κόσμο - είχε πια αφιερώσει τη ζωή της στη δημιουργία ενός συστήματος που θα αναδείκνυε τις μοναδικές δυνατότητες κάθε παιδιού.
Η Μαρία Μοντεσσόρι γεννήθηκε στην Ανκόνα της Ιταλίας στις 31 Αυγούστου 1870. Όταν ήταν 12 ετών, οι γονείς της μετακόμισαν στη Ρώμη και την ενθάρρυναν να γίνει δασκάλα - ήταν η μόνη καριέρα που υπήρχε ως επιλογή για τις γυναίκες εκείνη την εποχή. Αρχικά η Μαρία ενδιαφέρθηκε για τα μαθηματικά και αποφάσισε να ασχοληθεί με τη μηχανική, αλλά τελικά άρχισε να ενδιαφέρεται για τη βιολογία και τελικά αποφάσισε να εισαχθεί στην ιατρική σχολή. Έτσι, το 1896 και μετά από μεγάλη προσπάθεια έγινε τελικά δεκτή στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ρώμης, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τις γυναίκες σε αυτό τον ανδροκρατούμενο χώρο. Η Μαρία ήταν μεταξύ των πρώτων γυναικών ιατρών της Ιταλίας. Αν και δεν ήταν η πρώτη γυναίκα που αποφοίτησε από την ιατρική σχολή -όπως ανέφεραν πολλοί βιογράφοι της- αυτό δεν μειώνει το επίτευγμά της. Αψηφούσε τους συμβιβασμούς για να πετύχει σε έναν τομέα που απαιτούσε τεράστια δύναμη, αφοσίωση και επιμονή.
Μετά την
αποφοίτησή της εντάχθηκε στο προσωπικό της Ψυχιατρικής Κλινικής του
Πανεπιστημίου. Στο πλαίσιο των καθηκόντων της, επισκεπτόταν τα παιδιά που είχαν
εισαχθεί στα ψυχιατρεία. Οι σπουδές της την οδήγησαν να παρατηρεί και να θέτει
υπό αμφισβήτηση τις επικρατούσες μεθόδους διδασκαλίας παιδιών με νοητική και
αναπτυξιακή αναπηρία και εκεί πείστηκε ότι αυτά τα παιδιά θα μπορούσαν να
επωφεληθούν από την ειδική εκπαίδευση.
Η Μοντεσσόρι
διορίστηκε διευθύντρια της Κρατικής Ορθοπεδικής Σχολής το 1889. Εργάστηκε με τα
παιδιά εκεί για δύο χρόνια. Όλη την ημέρα δίδασκε στο σχολείο και στη συνέχεια
εργαζόταν προετοιμάζοντας νέα υλικά, κάνοντας σημειώσεις και παρατηρήσεις και
αναστοχαζόμενη πάνω στο έργο της. Αυτά τα δύο χρόνια τα θεωρούσε ως το
«πραγματικό της πτυχίο» στην εκπαίδευση. Προς έκπληξή της, διαπίστωσε ότι τα
παιδιά αυτά μπορούσαν να μάθουν πολλά πράγματα που της φαίνονταν αδύνατα. Αυτή
η πεποίθηση οδήγησε τη Μοντεσσόρι να αφιερώσει την ενέργειά της στον τομέα της
εκπαίδευσης για το υπόλοιπο της ζωής της.
