Ένα μικρό ταξίδι στα πανηγύρια του χωριού -Η δική μου ιστορία

Ήρθε ο Αύγουστος!

 Γεμάτος γλυκιά αναμονή για τη γιορτή της Παναγίας, για κείνες τις μέρες που το χωριό ζωντανεύει ,οι καμπάνες χτυπούν πιο δυνατά και οι άνθρωποι αφήνουν για λίγο την καθημερινότητα.

     Κι εγώ χρειάζομαι μια επιστρφή.

Να πάρω το δρόμο που άφησα κάποτε πίσω. Να γυρίσω στα χωριά μου, να συναντήσωτις ρίζες μου, τις μνήμες μου.

Να ξαναζήσω........

     Ανηφορίζω το μονοπάτι που με οδηγεί ψηλά, στο εκκλησάκι του χωριού,παραμονή της γιορτής του Σωτήρος.

Είναι η πίστη αυτή που με συντροφεύει. Γίνεται ψίθυρος η προσευχή και περιμένω,όπως τότε που ήμουν παιδί, ν' ανοίξουν οι ουρανοί και να με βρει η αυγή.

     Ανταμώνω ανθρώπους.Πρόσωπα γνώριμα,πρόσωπα που κουβαλούν κι αυτά τις δικές τους μνήμες. Και μέσα σε μια ανοιχτή αγκαλιά ξαναβρίσκω τον εαυτό μου.

     Ξαναγίνομαι παιδί. Γελάω!

     Έρχεται η παραμονή της Παναγίας και με βρίσκει στο άλλο μου χωριό.

Με κατάνυξη παρακολουθώ τον εσπερινό και τη λιτάνευση της εικόνας. Τα βήματα ακολουθούν τη λιτανεία, οι ψαλμωδίες ανεβαίνουν στον καλοκαιρινό ουρανό και το χωριό μοιάζει να κρατάει για λίγο την ανάσα του.

     Η άλλη μέρα είναι λαμπερή

Οι καμπάνες χτυπούν και το πανηγύρι στήνεται.

Η πλατεία γεμίζει ανθρώπους. Ο χορός θα ξεδιπλωθεί σιγά σιγά, το κλαρίνο θα παίξει κάτω απ' τον πλάτανο και οι παρέες θα ανταμώσουν γύρω απ' τα τραπέζια.

Τα σουβλάκια, η γουρνοπούλα και η βραστή γίδα, θα σερβιριστούν μαζί με κρασί και μπύρα.

Και η χαρά άφθονη!

      Γιατί το πανηγύρι δεν είναι μόνο το φαγητό ,η μουσική και ο χορός

     Είναι η επιστροφή.

     Είναι το αντάμωμα.

     Είναι οι άνθρωποι που ξαναγυρίζουν στον τόπο τους, τα παιδιά που γνωρίζουν το χωριό τους, οι νέοι που κρατούν την παράδοση και προσπαθούν να την παραδώσουν στη επόμενη γενιά.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιστρέφουν η ιστορία δεν τελειώνει......

Kι έτσι κάποια στιγμή, θα πάρω το δρόμο του γυρισμού για την πόλη.

Θα αφήσω πίσω μου το χωριό , την πλατεία,τον πλάτανο,τις καμπάνες και τους ανθρώπους,

Μα θα φύγω με την καρδιά γεμάτη!

Γιατί κάθε φορά που επιστρέφω στον τόπο μου, κάτι απ' το παιδί που ήμουν επιστρέφει μαζί μου!

Και ίσως αυτό να είναι το πιο μεγάλο δώρο του πανηγυριού: Να μας θυμίζει ποιοί είμαστε και από πού ξεκινήσαμε.....

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ