Η ιστορία του Louis Vuitton

Ο Louis Vuitton δεν ήταν ούτε σχεδιαστής μόδας, ούτε μόδιστρος, αλλά ένας απλός κατασκευαστής ταξιδιωτικών αποσκευών, ο οποίος κατάφερε μέσω της πρωτοπορίας του να αναδειχθεί σε σύμβολο κοινωνικού γοήτρου και εκφραστή της μοντέρνας νεανικής μόδας.

Η ιστορία του Louis Vuitton

Ο Louis Vuitton γεννήθηκε στην Anchay της Γαλλίας στις 4 Αυγούστου 1821 από φτωχούς γονείς. Μετά το θάνατο της μητέρας του, στην ηλικία των 13 ετών έφυγε στο Παρίσι για να μαθητεύσει κοντά σε διάφορους τεχνίτες που κατασκεύαζαν κυρίως μπαούλα και είδη αποσκευών. Κατέληξε στο πλευρό του Maréchal και, μένοντας δίπλα του 17 χρόνια, έμαθε άριστα την τέχνη αποκτώντας γερές βάσεις που τον βοήθησαν αργότερα στην κατασκευή των δικών του μπαουλών.

Τι ήταν αυτό που τον έκανε γνωστό στην υψηλή κοινωνία;

Ο ρόλος του Louis ήταν ιδιαίτερα σημαντικός για τη γαλλική αυλή. Όταν το 1853 η αυτοκράτειρα Ευγενία, σύζυγος του Ναπολέοντα Γ’ γνώρισε τον νεαρό κατασκευαστή εντυπωσιάστηκε από τις ικανότητες του και τον προσέλαβε ως προσωπικό τεχνίτη αποσκευών, υπεύθυνο και για την προσωπική περίτεχνη ξύλινη τουαλέτα της. 

Ο θαυμασμός της Ευγενίας του χάρισε τον τίτλο του αριστοτέχνη του επαγγέλματος κάνοντας τους αριστοκράτες να θαυμάζουν τις αποσκευές του.

Τον Απρίλιο του 1854 παντρεύτηκε την δεκαεξάχρονη Clemence-Emilie Parriaux και την ίδια χρονιά άνοιξε το δικό του εργαστήρι συσκευασίας ενδυμάτων υψηλής ραπτικής στην Neuve-des-Capucines 4, στο Παρίσι. 

Αξιοποιώντας τις ανάγκες τις εποχής, κατασκεύασε ελαφριά μπαούλα από ξύλο λεύκας, τα οποία ήταν σαφώς κομψότερα από τις πολύ βαριές βαλίτσες καλυμμένες από δέρμα χοίρου. Δημιούργησε το περίφημο Trianon trunk, κατασκευάζοντας ένα εντελώς αδιάβροχο μπαούλο χάρη στον συνδυασμό κόλλας και των τελειωμάτων από σίδερο, αντικαθιστώντας το συνηθισμένο θολωτό καπάκι με ένα επίπεδο, σχεδιασμένο έτσι ώστε να βοηθάει το νερό να κυλάει από την δερμάτινη επίστρωση της αποσκευής. Στη συνέχεια με σκοπό να πετύχει περισσότερη ενίσχυση πρόσθεσε καρφωτές λωρίδες οξιάς δημιουργώντας ένα εμβληματικό σχέδιο.

Λόγω της αυξημένης ζήτησης ταξιδιωτικών μπαούλων ο Vuitton μετέφερε το σπίτι και το εργαστήρι του στο Asnières, συνεχίζοντας να προμηθεύει παράλληλα το κατάστημα που είχε στο Παρίσι. Η μεγάλη ανάγκη ταξιδιών του 19ου αιώνα έκανε τον Vuitton να επικεντρωθεί περισσότερο από ποτέ στην κατασκευή μπαουλών και δερμάτινων ειδών ταξιδιού. Το 1867 η Διεθνής Έκθεση του Παρισιού τίμησε τον Louis Vuitton με χάλκινο μετάλλιο για τα πρωτοποριακά σχέδια του.

Η άνοδος του ήταν συνεχής μέχρι το 1870 όπου ξέσπασε ο Γαλλοπρωσικός πόλεμος με τις πρωσικές δυνάμεις να πολιορκούν το Παρίσι για τέσσερις μήνες. Όταν ο Vuitton επέστρεψε στο Asnières αντίκρισε την καταστροφή. Το σπίτι και το εργαστήρι διαλύθηκαν, και τα αποθέματα ξύλου οξιάς είχαν χρησιμοποιηθεί από τους στρατιώτες για καύσιμα. Με μεγάλη αποφασιστικότητα ξαναέχτισε τα εργαστήρια του στην οδό Scribe, στην περιοχή κοντά στην όπερα του Παρισιού, κοντά στο πολυτελές Grand Hotel και στον σταθμό των τρένων. Ο οίκος διατήρησε τη διεύθυνση της εταιρείας στην οδό Scribe έως το 1914.

 

finebeing