Η Έλλη Λαμπέτη (γεννημένη ως Έλλη Λούκου, Βίλια, 13 Απριλίου 1926[1] – Νέα Υόρκη, 3 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν μια από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες ηθοποιούς.

 

Η Έλλη Λαμπέτη (γεννημένη ως Έλλη Λούκου, Βίλια, 13 Απριλίου 1926^[1] – Νέα Υόρκη, 3 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν μια από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες ηθοποιούς.

Γεννήθηκε στα Βίλια Αττικής, στις 13 Απριλίου 1926.

Το πραγματικό της όνομα ήταν Έλλη Λούκου. (το όνομα Λαμπέτη, ήταν καλλιτεχνικό ψευδώνυμο από τον θείο της, επίσης ηθοποιό αριστούχο απόφοιτο του Εθνικού Θεάτρου, Σταμάτη Λούκου, ο οποίος από μικρή ακούγοντας την να απαγγέλει ποιήματα την προέτρεψε να γίνει ηθοποιός. Ο ίδιος το δανείστηκε από τους ήρωες του Αστραπόγιαννου στο ομώνυμο ποίημα του Βαλαωρίτη).

Ο πατέρας της, Κώστας Λούκος, είχε αρχικά ταβέρνα στα Βίλια, ενώ αργότερα κατά την μετακίνηση τους στην Αθήνα ασχολήθηκε με το εμπόριο ξυλείας ενώ η μητέρα της ήταν η Αναστασία Σταμάτη, κόρη του παπα-Σταμάτη, απόγονοι γενιάς συναγωνιστών του Κολοκοτρώνη στην επανάσταση του 1821.

Τα παιδικά της χρόνια στα Βίλια και στο Πόρτο Γερμενό, όπου παραθέριζε η οικογένεια, ήταν φτωχικά αλλά πολύ όμορφα. Το 1928 η οικογένεια μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα, επειδή η μητέρα της, Αναστασία, ήθελε τα παιδιά της να σπουδάσουν στο πανεπιστήμιο.

Είχε 6 μεγαλύτερα αδέρφια, μεταξύ των οποίων έναν δίδυμο αδελφό, τον Τάκη, που πέθανε από φυματίωση το 1941. Ο γάμος της με τον Μάριο Πλωρίτη (ο οποίος παρέμεινε φίλος της και στάθηκε δίπλα της μέχρι το τέλος της ζωής της) το 1950 υπήρξε ατυχής. Χώρισαν το 1953, όταν γνωρίστηκε με τον Δημήτρη Χορν και μαζί έγραψαν μία από τις πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου και υπήρξαν αγαπημένο ζευγάρι στη ζωή και στη σκηνή.

Από τον Δ. Χορν χώρισε το 1959, όταν γνώρισε τον Αμερικανό συγγραφέα Φρέντερικ Γουέικμαν (Frederic Wakeman), τον οποίο παντρεύτηκε, αλλά χώρισε το 1976 μετά από πολλά προβλήματα και όντας χρόνια σε διάσταση. Ο καρκίνος κάνει την εμφάνισή του στη ζωή της ηθοποιού το 1969, αφού της στέρησε τις αγαπημένες της αδελφές, τις οποίες έχασε όλες (εκτός από την Αντιγόνη, η οποία έζησε αρκετά χρόνια και μετά τον θάνατο της Έλλης) από καρκίνο του μαστού. Μετά την εγχείρηση (ολική μαστεκτομή) στην οποία υποβλήθηκε στις ΗΠΑ, επιστρέφει και προσπαθεί να το ξεπεράσει.

Μια προσπάθεια υιοθεσίας (της μικρής Ελοίζ ή Λίζας ) από κοινού με τον Γουέικμαν, της δημιούργησε πλείστα προβλήματα, όταν δικαστική απόφαση την υποχρέωσε να επιστρέψει το παιδί, μετά παρέλευση 4 χρόνων, στους φυσικούς γονείς του. Η περιπέτεια αυτή της δημιούργησε γενική κατάπτωση και μελαγχολία, που την κράτησε μακριά από το θέατρο.

Ο καρκίνος έκανε την επανεμφάνισή του μετά από 11 χρόνια, το 1980. Οι μεταστάσεις ήταν συνεχείς. Οι χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε έπληξαν τις φωνητικές της χορδές, με αποτέλεσμα σταδιακά να χάσει και τη φωνή της. Η τελευταία παράσταση στην οποία πρωταγωνίστησε στην Αθήνα ήταν το "Σάρα - Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού" στον ρόλο της κωφής Σάρας.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1983 στις 7:30 το πρωί άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Mount Sinai Hospital των ΗΠΑ, όπου είχε μεταβεί λίγες εβδομάδες πριν. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1983 η σορός της μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στις 6 Σεπτεμβρίου 1983 κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

 ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ