ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

 

Η πυκνή κυκλοφορία κόσμου στην κεντρική πλατεία και στις γύρω δρόμους της ώθησε κάποιους επιχειρηματίες με ιδιαίτερη προτίμηση ζαχαροπλαστεία και τα καφενεία να κατασκευάσουν χώρους κοινωνικής συναναστροφής ανταλλαγής ιδεών και κοινωνικών ζυμώσεων. Το Πιο διακεκριμένο καφενείο της παλιάς αλλά και της νέας Τρίπολης υπήρξε το μεγάλο καφενείο ένα εμβληματικό κτίσμα αναπόσπαστα συνδεδεμένο με τις μνήμες και την ιστορία της πόλης επειδή ο αιώνας βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της πλατείας του αγίου βασιλείου και λειτουργεί ως τις μέρες μας με μικρές διακοπές λειτουργίας του κατά το παρελθόν λόγω εκτάκτων συνθηκών μετά την καταστροφή λούχου το 1882 ανακαινίστηκε και συνέχισε να λειτουργεί το 1865. Ο νέος ιδιοκτήτης Ιωάννης Αθανασιάδης το μεταμόρφωσε εσωτερικά και εξωτερικά με σχέδιο αρχιτεκτονικό του ντόπιο μηχανικού Δημήτρη Καμπουράκη το σχέδιο όρισε διάπλατα φωταγογα κουφώματα με μεγάλων διαστάσεων υαλοπίνακες για vα φωτίζεται ο χώρος άπλετα, παράλληλα το καφενείο απέκτησε πολύ τελεία επίπλωση με βιενέζικα έπιπλα ξύλινα οβάλ τραπεζάκια καναπέδες με επένδυση από κόκκινο βελούδο επτά καθρέφτες με περίτεχνες σκαλιστές κορνίζες και έγχρωμες λιθογραφίες ώστε η αίθουσα να καταστεί γοητευτική και ελκυστική για τους πελάτες ο πρώτος του δε διευθυντής υποδεχόταν τους εκλεκτούς πελάτες του με φράκο. Το καφενείο αυτό αποτέλεσε την κοινωνική προθήκη της Τρίπολης επί σειρά ετών σε αυτό δεν σύχναζαν μόνο τα μέλη της ανώτερης κοινωνίας περαστικοί ξένοι και υπηρετούντες υπάλληλοι των κυριότερων κλάδων αλλά χρησιμοποιήθηκε και για θεατρικές παραστάσεις πριν από την ίδρυση του Μαλλιαροπουλείου θεάτρου. Το καφενείο αυτό γνώρισε ημέρες κοινωνικής λάμψης και ψυχαγώγησε τους Τριπολίτες ποικιλοτρόπως και μόνο κατά τη γερμανική κατοχή κακοπάθησε για τη χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη στρατιωτικών ειδών και εφοδίων ενώ και στο διάστημα της εαμικής λαϊκής εγκατάστασης στην πόλη, μετά την κατοχή έχασε ξανά τον προσανατολισμό του τον οποίο ξαναβρήκε αργότερα και σχεδόν τον διατηρεί έκτοτε μέχρι και σήμερα.

Το υπουργείο πολιτισμού κεντρικό συμβούλιο νεότερων μνημείων πράξη 1-13/1 του 1994 γνωμοδότησε ότι το συγκεκριμένο καφενείο αποτελεί διατηρητέο κτίσμα όσο για τον όσο για τον εξοπλισμό του που χαρακτηρίστηκε in situ δεν υπάρχει και η τύχη του φυσικά αγνοείται. Καφενεία στην Τρίπολη υπήρξαν φυσικά και άλλα στα οποία συχνάζανε οι θαμώνες τους για να συναντηθούν με γνωστούς και φίλους να ανταλλάξουν απόψεις ή να συζητήσουν απολαμβάνοντας τις ρουφηξιές του καφέ θέματα που αφορούσαν την καθημερινότητα τους.

Τα ζαχαροπλαστεία στην Τριπολη εμφανίστηκαν μετά το 1880 και αγαπήθηκαν από τις τριπολιτσιώτικες οικογένειες. Οι ζαχαροπλάστες χρησιμοποιούσαν ανεπεξέργαστα φυσικά υλικά για την παρασκευή των γλυκισμάτων τους( μασπέν, κανταΐφι, μπακλαβά κάποια είδη πάστας και λοιπά) τα οποία έπρεπε να ξοδευτούν σε σύντομο χρονικό διάστημα, επειδή δεν υπήρχαν τα μέσα για να συντηρηθούν και πολλές ημέρες.

Το ζύμωμα γινόταν με το χέρι σε μαρμάρινους πάγκους . Παράλληλα με τα γλυκά που αναφέραμε, έφτιαχναν και γλυκά κουταλιού με βασικό συστατικό το μέλι. Επίσης ζαχαρωτά και καραμέλες που τα χρωμάτιζαν για να θέλγουν τα παιδιά που λάτρευαν τις καραμέλες και τα ζαχαρωτά την εποχή εκείνη.

Κλείνοντας να αναφέρουμε ότι κάποια από τα ζαχαροπλαστεία ξεχώρισαν για την ποιότητα των γλυκών τους δημιουργώντας αξιόλογη πελατεία αλλά και φήμη.

Χριστίνα Ανδρουτσοπούλου