Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
Φεδερίκο
Γκαρθία Λόρκα
Ο Λόρκα γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1898 στο Φουέντε Βακέρος και
ήταν το πρώτο παιδί του εύπορου Φεδερίκο Γκαρθία Ροδρίγεθ και της φτωχής
δασκάλας Βιθέντα Λόρκα. Λέγεται ότι ήταν λίγων μηνών όταν πέρασε μια σοβαρή
ασθένεια, κάτι που επικαλούνταν ο ίδιος για να καλύψει την τρομερή
πλατυποδία του και το γεγονός ότι το αριστερό του πόδι ήταν ελάχιστα πιο κοντό
από το δεξί. Σε ένα πρώιμο ποίημα γράφει για την «αδέξια περπατησιά» του που
μπορεί να τον περιόριζε από τα παιδικά παιχνίδια, ωστόσο ήταν ένα δημοφιλές
παιδί που η μητέρα του, μια γυναίκα που μάθαινε γράμματα στους αναλφάβητους
χωρικούς της περιοχής, διάβαζε τον «Ερνάνη» του Ουγκό στους εργάτες
του αγροκτήματος και τον ενθάρρυνε να αναπτύξει την αγάπη και την κλίση του στη
μουσική. Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο εκείνη διαμόρφωσε την
καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασία.
Φεδερίκο δελ Σαγράδο Κοραθόν δε Χεσούς Γαρθία Λόρκα, ο πιο διάσημος και ο πιο
πολυμεταφρασμένος Ισπανός συγγραφέας όλων των εποχών, είναι αυτός που κάθε
σεζόν γεμίζει με τα έργα του θέατρα σε όλο τον κόσμο. Ακόμα και σήμερα
η πολύτιμη και μυστηριώδης ποιητική γραφή του μας συνδέει με το
κέντρο και τα αισθήματά μας, αλλά και με τη φύση. «Μόνο το μυστήριο μας
δίνει τη δυνατότητα να ζούμε, μόνο το μυστήριο», γράφει κάτω από ένα σκίτσο
του.
Τα
έργα του Λόρκα είναι γήινα, πρωτόγονα μυθικά, έχουν ρίζες στη Μεσόγειo και στη
λατρεία της σελήνης, περιβάλλουν τον άνθρωπο, αυτό το στάχυ που φυσάει ο
άνεμος, το κομμάτι της φύσης, της άνθησης, την καρποφορίας και του μαρασμού, το
ον που ορίζουν η μοίρα και ο χρόνος, οι τσιγγάνοι και οι
καβαλάρηδες, τα ακονισμένα μαχαίρια, η σάρκα, η αγάπη, τα άλογα και οι
σουγιάδες.
Κάθε
λέξη του, σαν φλούδα, προστατεύει το νόημα και αυτό που γνωρίζουμε, τσούζει τα
μάτια και μας ταξιδεύει, άλλοτε δοξαστικά και άλλοτε θρηνητικά, στους αγρούς
της Ανδαλουσίας ή στα σπίτια με τους χοντρούς τοίχους, τα πάθη
και τους έρωτες, στην απόγνωση και στη ζήλια, στη φιλία και στην καταπίεση,
στην τραγική μοίρα των γυναικών, στον απολυταρχισμό και στη συντηρητική
κοινωνία. Μα τι είναι αυτή η ποίηση; Είναι λυρική, όπως μαθαίναμε
στο σχολείο, μια ποίηση με ομορφιά και δύναμη που ύμνησε την αγάπη και τραγούδησε
τον θάνατο, στέλνοντας κρίσιμα μηνύματα. Δεν υπάρχει τίποτε ανεξήγητο
στη ζωή, στη δολοφονία του, στην ομοφυλοφιλία του, σε όλα όσα συνέτειναν στη
μυθοποίηση της προσωπικότητάς του. Είναι απλό, αν δεν υπήρχε αυτή η μεγάλη
ποίηση, δεν θα συζητούσαμε για τίποτε από όλα αυτά.
